Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ ( Ερμηνευτική Προσέγγιση)

Εσώτερο Φως

 Ένα από τα περίεργα συμβάντα της Παλαιάς Διαθήκης είναι αυτό του Πύργου της Βαβέλ. Αλήθεια υπήρξε; Ο συγγραφέας ή οι συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρονται σε ένα πραγματικό γεγονός ή είναι μια ιστορία; Κι αν είναι ιστορία, τι θέλει να μας διδάξει;

 Έχω πει πολλές φορές πως ολόκληρη η βίβλος είναι ένα κείμενο απόλυτα κωδικοποιημένο. Στα ματιά ενός απλού αναγνώστη φαίνεται ως μια παραμυθένια ιστορία με αρκετά παράδοξα. Στα μάτια ενός θρησκόληπτου προσώπου φαίνεται μια ιστορία απόλυτα σεβαστή για τον λαό του Θεού. Αναλόγως λοιπόν με τα μάτια τα οποία θα διαβάσεις αυτό το εξαιρετικό κείμενο ανάλογο συμπέρασμα θα βγάλεις.  

 

  Οι αρχαίοι λαοί διακρίνονταν για την τάση τους να κρύβουν εξαίρετης σημασίας μηνύματα μέσα στα ιερά τους κείμενα κι αυτό ήταν μια τάση που την χρησιμοποιούσαν αρκετές κουλτούρες της εποχής.  Έτσι κι αυτή η ιστορία κρύβει ένα πολύ σοφό και λυτρωτικό μήνυμα. Πάμε να το αναλύσουμε.

  Οι άνθρωποι, μας λέει το κείμενο, κάποτε μετά από την πτώση του ανθρώπου από την Εδέμ, προσπάθησαν απεγνωσμένα να πλησιάσουν τον Θεό με πολλούς τρόπους. Ένας απο αυτούς ήταν και ο Πύργος της Βαβέλ. Ένας πύργος χτισμένος απο πλίνθους, τόσο ψηλός που είχε σκοπό να φτάσει τους ανθρώπους ξανά πλησίον του Θεού. Μαζεύτηκαν λοιπόν και προσπάθησαν να χτίσουν όλοι μαζί αυτόν τον πύργο όμως ο Θεός τους τιμώρησε κάνοντας τους να μιλούν ο κάθε ένας κι απο μια διαφορετική γλώσσα κι έτσι επικράτησε η σύγχυση και γρήγορα το χτίσιμο του Πύργου σταμάτησε, άρα και η όποια προσπάθεια του ανθρώπου να πλησιάσει τον Θεό. 

  Τι στοιχεία έχουμε στην ιστορία; Το πρώτο αξιοσημείωτο είναι ότι προσπάθησαν να χτίσουν έναν τόσο ψηλό πύργο απο ένα μη αξιόπιστο υλικό τους πλίνθους. Στην αρχαιότητα ο πλίνθος θεωρούνταν ένα ευτελή υλικό που χρησιμοποιούνταν κυρίως για φθηνές και πρόχειρες κατασκευές. Υλικά όπως η πέτρα και το μάρμαρο ήταν προτιμότερα, μεγάλης ανθεκτικότητας και πιο ευγενή. Ο πλίνθος φτιάχνονταν απο λάσπη και άχυρο μόνο και ήταν χαμηλότερης πυκνότητας οπότε δεν ήταν δυνατόν να συγκρατηθεί μια τεράστια κατασκευή όπως αυτή του πύργου. 

  Ο πλίνθος εδώ συμβολίζει τις ανθρώπινες ιδέες και νοητικές συλλήψεις του ανθρώπου για την ουσία
Θεός. Ο άνθρωπος προσπάθησε να πλησιάσει τον Θεό μέσα απο δόγματα και έννοιες τόσο ευτελείς που δεν ήταν δυνατόν να προχωρήσει το έργο τους. Οι ιδέες τους δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με την έννοια του Θεού. Όλοι μαζί προσπάθησαν με φτωχά μέσα να πλησιάσουν τον Δημιουργό αλλά αυτό ήταν ανέφικτο. Κάποια στιγμή λοιπόν κατά την προσπάθεια τους, δημιουργήθηκαν ομάδες ανθρώπων οι οποίοι πίστευαν ότι οι δικές τους ιδέες ήταν πλησιέστερες προς τον Θεό. Οι ερμηνείες που έδιδαν για εκείνον θεωρούσαν ότι τον εκφράζουν καλύτερα κι έτσι σχηματίστηκαν ιδεολογικά όμοιες ομάδες ανθρώπων και τότε επήλθε η σύγχυση των γλωσσών. Ο κάθε ένας πλέον μιλούσε διαφορετικά για τον Θεό και οι άνθρωποι τότε διαχωρίζονταν κι έπαψαν να εργάζονται ως ομάδα και ως συλλογικότητα. Οι διαφορετικές τους ιδέες τους διέλυσαν και τους διαχώρισαν κι εφόσον δεν λειτουργούσαν ενιαία τότε δεν μπορούσαν πλέον να πλησιάσουν τον Θεό. Ο πύργος τότε έμεινε στην μέση μέχρι που γκρεμίστηκε, διότι πλέον οι άνθρωποι δεν συμφωνούσαν. 

 Άλλωστε η προσπάθεια τους ήταν καταδικασμένη εφόσον και να συμφωνούσαν, ο τρόπος που χρησιμοποίησαν ήταν σαθρός, αλλά μέσα στην σαθρότητα επήλθε και ο διαχωρισμός που τον έφεραν οι διαφορετικές ιδέες και τότε οι άνθρωποι ξεκίνησαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο γιατί πίστευαν πως η δική τους ιδέα για τον Θεό ήταν καλύτερη απο των άλλων. Ξεκίνησαν να πολεμούν και να καταστρέφουν λαούς και πολιτισμούς γιατί απλώς τολμούσαν να μην συμφωνούν με τις δικές τους ιδέες περί Θεού. Έτσι δημιουργήθηκε μέσα στις σαθρές ιδέες ένας Θεός σαθρός, τιμωρός, άδικος και κακός, που θύμωνε, που τιμωρούσε και κατέστρεφε. Αυτό που δεν κατάλαβαν οι άνθρωποι όμως έως και σήμερα είναι ότι προσπάθησαν να φτιάξουν έναν Θεό καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση τους αντί αυτοί να γίνουν οι ίδιοι αγνοί θεοί αγάπης, όπως ο ένας και μοναδικός Θεός της Αγάπης!