Και όταν βρέθηκα τέλος στην κεντρική αίθουσα του σπηλαίου, είδα μπροστά μου έναν γέροντα να ’ναι καθισμένος σ’ έναν χρυσό θρόνο. Στο ένα του χέρι κρατούσε τον σμαραγδένιο πίνακα, που είχε σκαλισμένα απάνω τα λόγια της αρχαίας σοφίας.
Και μου είπε ο γέροντας: «Δε μπορώ να σου δώσω τον πίνακα, μόνο αποστήθισε τα λόγια τα γραμμένα και πάρε τα μαζί σου χαραγμένα στη μνήμη. Ύστερα μελέτησε μόνος σου τη σοφία αυτών των λόγων κι όταν νιώσεις έτοιμος, φύγε και περιπλανήσου σ’ όλη την οικουμένη, να τη διδάξεις στους ανθρώπους. Αλλά να διδάξεις τη σοφία των λόγων αυτών κι όχι τα ίδια τα λόγια. ( Δηλαδή το νόημα και όλα αυτά που αντιπροσωπεύουν)
Διότι ο λόγος αυτός ο γραμμένος είναι τέλειος στη διατύπωσή του και αν ληφθεί κατά λέξη και ως έχει, μπορεί να χρησιμεύσει τόσο για καλό, όσο και για το κακό. Άφησε λοιπόν τους ανθρώπους να φανταστούν όποια σοφία τους ταιριάζει κι ας προκύψει από τον καθένα ένας δικός του ξεχωριστός σμαραγδένιος πίνακας, ένας δικός του νόμος και λόγος.
Μόνο έτσι ο άνθρωπος θα μπορέσει ν’ αποβάλει τον εγωισμό του, τις επιθυμίες για πλαστά δημιουργήματα, τη μανία για πλούτη κι εξουσία, τον πόλεμο και τις σφαγές. Μόνο έτσι θα ορίσει την ελευθερία του, αλλά και τα όρια αυτής της ελευθερίας που του ορίζει η κοινωνία μέσα στην οποία ζει. Διότι το μεγάλο έργο δεν είναι της ύλης ή της ζωής, του σώματος ή της ψυχής.
Το μεγάλο έργο βρίσκει την πραγμάτωσή του στο πνεύμα το ενοποιητικό, το αρχέγονο, αυτό που δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε παρά μόνο με τα μάτια της ψυχής.»


.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.