Υπάρχουν μέρες που όλα μοιάζουν πυκνά. Οι σκέψεις, οι ρυθμοί, τα “πρέπει” και οι θόρυβοι γύρω μας. Σαν να μην υπάρχει χώρος να αναπνεύσεις βαθιά, να σταθείς, να ακούσεις… εσένα.
Μέσα σ’ αυτό το στρίμωγμα, βρήκα κάτι μικρό. Δεν το διάβασα σε κάποιο βιβλίο ούτε το έμαθα από κάποιον δάσκαλο. Ήρθε μόνο του — σαν να μου ψιθύρισε η Σιωπή έναν τρόπο να την πλησιάσω.
Τη λέω παύση.
Δεν είναι διαλογισμός. Δεν είναι άσκηση. Είναι απλώς το να σταματήσω. Να αφήσω για λίγα δευτερόλεπτα να πέσει το βάρος. Να μη σπρώξω άλλο.
Μπορεί να γίνει οπουδήποτε. Όταν πίνω μια γουλιά νερό. Όταν διασχίζω έναν διάδρομο. Όταν κοιτάζω κάτι που αγαπώ. Απλώς σταματώ — και ακούω. Όχι τον έξω κόσμο. Ακούω την ύπαρξή μου.
Αυτή η παύση γίνεται μια λεπτή πόρτα. Περνάς μέσα της χωρίς φασαρία, χωρίς τελετουργία. Και βρίσκεσαι σε έναν χώρο ήσυχο, σχεδόν ιερό. Εκεί δεν υπάρχει τίποτα να αποδείξεις. Ούτε να διορθώσεις.
Αυτός ο χώρος είναι μέσα σου. Ή μάλλον, είσαι εσύ — πίσω από όλα όσα νομίζεις πως είσαι.
Αν νιώσεις ποτέ την ανάγκη να θυμηθείς ποιος είσαι... σταμάτα. Για πέντε δευτερόλεπτα. Και άφησε την ψυχή σου να σε προλάβει.
Αυτή είναι η μικρή μου τεχνική. Ή αν προτιμάς, το μικρό μου μυστικό.
Αν σου μιλήσει, κράτησέ το. Αν όχι, άφησέ το σαν πέταλο στον άνεμο.
Με φως🙏
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.