Γιατί δεν το απέφυγε;
Πολλές φορές αναρωτήθηκα: γιατί δεν το απέφυγε;
Ο Ιησούς, με τη συνείδηση που είχε, με τη σύνδεση που είχε, θα μπορούσε να είχε αποσυρθεί τη νύχτα από τον Κήπο, να είχε διαφύγει, να είχε “γλιτώσει”. Δεν ήταν αβοήθητος. Δεν ήταν αδύναμος. Γνώριζε τι θα υπέμενε κι όμως δεν έκανε ουδεμία προσπάθεια να το αλλάξει. Αντίθετα είπε «Παρε από εμένα το ποτήριον τούτο, αλλά ας μην γίνει το θέλημα μου αλλά το δικό Σου»
Και όμως, παραδόθηκε.
Όχι μόνο στους στρατιώτες. Αλλά — στην ανθρώπινη σκιά. Παραδόθηκε με πλήρη επίγνωση στην πιο σκοτεινή όψη του νου μας. Παραδόθηκε στην πολιτική εξουσία της εποχής, στο πρόσωπο του Πιλάτου. Παραδόθηκε και στη θρησκευτική εξουσία, στους γραμματείς και φαρισαίους. Δεν ήταν τυχαίο. Ήταν μια επιλογή με νόημα.
Μέσα από αυτήν την πράξη, ο Ιησούς δεν έδειξε μόνο την αγάπη Του — έδειξε και ποιο είναι το επίπεδο του συλλογικού ανθρώπινου νου. Πόσο σκοτάδι μπορεί να υπάρξει ακόμα και απέναντι στο Φως. Πόση τύφλωση μπορεί να επιφέρει η προσκόλληση στην εξουσία, στην τυφλή πίστη, στο γράμμα του νόμου.
Ίσως να ήθελε να το δει αυτό ο άνθρωπος. Να το αντικρίσει ξεκάθαρα.
Διότι τίποτα δεν θεραπεύεται αν δεν φανερωθεί πρώτα.
Η σταύρωση δεν ήταν μόνο θυσία. Ήταν και καθρέφτης. Τα βασανιστήρια του ήταν η αποτύπωση της ανθρώπινης εσωτερικής σκιάς που μεγάλωνε εντός μας ανά τους αιώνες. Ήταν κι αυτά καθρέφτης.
Καθρέφτης του πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν η καρδιά του είναι κλειστή, όταν η εξουσία έχει γίνει θεός και η ελπίδα έχει χαθεί πίσω από θεσμούς και συμφέροντα.
Μέσα στους αιώνες ο άνθρωπος συνήθισε την πτώση του και δεν έκανε καμία προσπάθεια να την διορθώσει. Η συνήθεια αυτή έπεισε τον νου ότι ήταν σωστός σε όλα, αγνοώντας τα λάθη, τον πόνο και την σκιά.
Αφέθηκε στο σκοτάδι, ώστε να δει έως που μπορεί να φτάσει.
Κι όμως, εκεί που το σκοτάδι φάνηκε να νικά, κάτι άλλο συνέβη.
Δεν υπήρξε αντίσταση. Δεν υπήρξε μίσος. Δεν υπήρξε εκδίκηση.
Μόνο άφεση.
Ίσως αυτό να είναι το πιο ριζοσπαστικό μήνυμα του Χριστού:
Ότι το σκοτάδι δεν χρειάζεται να πολεμηθεί. Αρκεί να του επιτρέψεις να φανερωθεί και να αγαπηθεί. Και τότε — ανασταίνεται κάτι μέσα μας.